Ziemniaków na obiad nie gotuję. Robię je po francusku i każdy woli je od kotletów

Przy tych ziemniakach nie wyciągam garnka z wodą i niczego wcześniej nie podgotowuję. Surowe plasterki trafiają od razu do naczynia ze śmietaną, czosnkiem i serem. Po pieczeniu są miękkie, kremowe i zwarte na tyle, że można nakładać je jak zapiekankę. Robię je wtedy, gdy zwykłe gotowane ziemniaki zaczynają mi się nudzić.

Najlepsze ziemniaki do tego dania

Do gratin wybieram ziemniaki z większą ilością skrobi, czyli przede wszystkim typ kulinarny BC albo C. Po upieczeniu dobrze miękną, a uwalniana skrobia pomaga zagęścić śmietankę między warstwami. Bardzo twarde, sałatkowe ziemniaki typu A zachowują kształt, ale całość nie będzie aż tak kremowa.

Po obraniu i pokrojeniu ziemniaków nie płuczę. Przy frytkach pozbywanie się nadmiaru skrobi ma sens, tutaj działałoby dokładnie przeciwko nam. To właśnie skrobia z powierzchni plasterków łączy się ze śmietanką podczas pieczenia i sprawia, że po wyjęciu z piekarnika między ziemniakami nie pływa rzadki sos.

Z czym podać takie ziemniaki

Gratin spokojnie może grać główną rolę na talerzu. Do tak kremowych ziemniaków podaję przede wszystkim coś świeżego albo kwaśnego, na przykład prostą sałatę z winegretem, ogórki kiszone lub surówkę z kapusty. Dobrym dodatkiem są też pieczarki podsmażone z tymiankiem albo fasolka szparagowa.

Gdy gratin jest dodatkiem do większego obiadu, pasuje do pieczonego kurczaka, polędwiczki wieprzowej albo ryby z piekarnika. Najlepiej wypada przy mięsie przygotowanym dość prosto, bez śmietanowych sosów. Na talerzu przydaje się wtedy coś kwaśnego, co przełamie tłustość sera i śmietanki.

Tak przygotujesz ziemniaki gratin

Równa grubość plasterków ma większe znaczenie niż ich idealny wygląd. Jedne nie mogą mieć 2 mm, a inne pół centymetra, bo cieńsze zaczną się rozpadać, zanim grubsze zmiękną. Mandolina bardzo to ułatwia, ale dobrze naostrzony nóż też wystarczy. Do gratin celuję w plasterki około 2-3 mm.

Wybieram raczej szerokie naczynie niż małą, bardzo głęboką formę. Przy zbyt wielu warstwach środek potrzebuje dużo więcej czasu, a wierzch zdąży się mocno przypiec. Śmietanka 30% jest tutaj wygodniejsza od chudszej, bo daje bardziej kremową konsystencję i dobrze łączy się ze skrobią z ziemniaków.

Po wyjęciu z piekarnika nie kroję gratin od razu. Kilkanaście minut odpoczynku sprawia, że śmietankowy sos gęstnieje, a warstwy przestają się przesuwać przy nakładaniu. Dzięki temu zamiast luźnych plasterków dostaję zwartą porcję z miękkim środkiem i mocno przypieczonym serem na górze.